Until Dawn AAA

Until Dawn to interaktywny dramat w klimacie survival horroru. Pierwotnie gra miała być tytułem z perspektywy pierwszej osoby na kontroler ruchu PlayStation Move do PlayStation 3, ale sterowanie ruchowe porzucono, gdy stała się ekskluzywną grą na PlayStation 4. Until Dawn zaprojektowano z myślą o wielokrotnym przechodzeniu, ponieważ podczas jednej rozgrywki gracze ominą sporo treści. Każde podejście trwa około dziewięciu godzin, a mechanika gry wykorzystuje nowy system zwany „efektem motyla”, w którym każdy wybór gracza może mieć później nieprzewidziane konsekwencje. Na przykład znalezienie broni we wcześniejszym rozdziale może pozwolić ją podnieść później, gdy pościg zaprowadzi z powrotem do tego samego pomieszczenia. W trakcie gry gracze podejmują trudne decyzje w obliczu dylematów etycznych i moralnych, takich jak poświęcenie jednej postaci, by uratować inną. System efektu motyla zaciera granicę między dobrymi i złymi decyzjami i można zachować przy życiu wszystkie osiem postaci, jak i dopuścić do śmierci całej ośmiorki, co daje wiele różnych ścieżek i scenariuszy oraz kilka różnych zakończeń. Until Dawn ma rygorystyczny system automatycznego zapisu, który uniemożliwia wczytanie wcześniejszego zapisu, gdy gracz żałuje decyzji. Jedynym sposobem zmiany wyboru jest rozpoczęcie gry od początku albo dotarcie do końca i rozpoczęcie nowej gry. W wywiadzie z twórcami powiedziano, że Until Dawn ma „setki zakończeń”. Zakończenia różnią się w zależności od tego, które postacie przeżyją. Rozgrywka koncentruje się na eksploracji, sekwencjach QTE i odkrywaniu wskazówek, a także na podejmowaniu decyzji. System w grze zapisuje wszystkie wskazówki i sekrety odkryte w sumie, nawet w trakcie wielu przejść; dzięki nim można poskładać tajemnice Blackwood. Pod względem mechaniki i tematyki Until Dawn określano jako podobne do Heavy Rain i Beyond: Two Souls. Po premierze Until Dawn zostało dobrze przyjęte przez krytykę, chwalono grafikę, mechanikę wyborów, elementy grozy, muzykę, aktorów głosowych i projekt rozgrywki. Większość krytyki dotyczyła fabuły, zwłaszcza drugiej połowy, ujęć kamery, ruchów postaci i częściowo liniowej fabuły.